باشگاه خبرنگاران جوان - این روزها دیگر نمی‌توان به‌سادگی از کنار این گزاره گذشت که «جنگ آمریکا و اسرائیل صرفاً با حکومت ایران است، نه با مردم». چنین ادعایی بارها تکرار می‌شود، اما در سوی دیگر، شواهدی وجود دارد که ذهن هر ناظر منصفی را به پرسش وامی‌دارد. برخی افراد، از دور نشسته و با فاصله‌ای امن، این روایت را ترویج می‌کنند که حملات تنها اهداف غیرنظامی را در بر نمی‌گیرد و دقت نظامی به‌گونه‌ای است که آسیبی به مردم عادی وارد نمی‌شود.

اما کافی است نگاهی به تصاویر منتشرشده در خبرگزاری‌های داخلی بیندازیم؛ تصاویری که نه تحلیل سیاسی می‌خواهند و نه تفسیر پیچیده. در میان آوار خانه‌های ویران‌شده، عروسک‌هایی دیده می‌شود که زیر خاک مانده‌اند؛ بی‌صدا، بی‌دفاع، و بی‌صاحب. این عروسک‌ها نماد کودکانی هستند که زندگی‌شان در یک لحظه فرو ریخته است. آیا این صحنه‌ها را می‌توان نادیده گرفت؟ 

وقتی مناطق مسکونی آسیب می‌بینند، وقتی خانه‌ها به تلی از خاک تبدیل می‌شوند، دیگر تفکیک میان «حکومت» و «مردم» معنای خود را از دست می‌دهد.

پس پرسش همچنان پابرجاست: اگر این عروسک‌ها متعلق به کودکان این سرزمین نیستند، پس به چه کسانی تعلق دارند؟ این تصاویر، فراتر از هر بیانیه و تحلیلی، حقیقتی تلخ را روایت می‌کنند؛ حقیقتی که نمی‌توان آن را با واژه‌ها پنهان کرد.

به وضوح دیده شده که قبح تشخیص دروغین، جهت کاسبی از بیمار در جامعه پزشکی شده. تا جایی که برای کاسبی از بیمار، تشخیص‌هایی می‌دهند که کاملا بی‌ربط و‌ مایه تمسخر است. آزمایش‌ها، داروها، اکوها ، نوارقلب‌ها و.. بی‌ربط به وضعیت بیمار و حتی عمل کردن فرد سالم به کرات در جامعه پزشکی بی‌جواب مانده. تشخیص دروغین نباید برای پزشکان بی‌جواب بماند. بیمار کیسه پول پزشکان نیست.

منبع: فارس