باشگاه خبرنگاران جوان؛ مریم سادات بهادر _ جنگ را دشمن آغاز کرد؛ اما میدان را مردم ساختند.

شاید فرمان حمله، در اتاق‌های فکر واشنگتن و تل‌آویو صادر شد؛ اما آنچه هیچ تحلیلگر و اتاق فرمانی نتوانست پیش‌بینی کند، تولد شبی بود که قرار نبود به یک شب ختم شود.

شب اول، شب دوم، شب دهم، شب پنجاهم... و حالا شب صد و چهل و دوم؛ شب‌هایی که خیابان‌ها و میادین ایران، یکی پس از دیگری، میزبان مردمی شدند که تصمیم گرفتند پاسخ تجاوز را فقط با شعار ندهند، بلکه با «ماندن» فریاد بزنند.

از کرمان تا سراسر ایران؛ یک قرار نانوشته

کرمان، تنها یک شهر نیست؛ یکی از هزاران قاب این روایت بزرگ است.

همان لحظه که شب از راه می‌رسد، خیابان‌ها دوباره جان می‌گیرند. نه برای جشن، نه برای تماشا؛ برای تجدید عهد.

این صحنه، فقط در کرمان تکرار نمی‌شود؛ از شرق تا غرب و از شمال تا جنوب ایران، میادین هنوز شاهد قدم‌های مردمی هستند که بیش از ۱۴۲ شب است، قرارشان را با انقلاب و وطن به هم نزده‌اند.

دشمن گمان می‌کرد با شهادت رهبر، فرماندهان و کودکان بی‌گناه، شعله امید خاموش می‌شود؛ اما هر شب که گذشت، این شعله روشن‌تر شد و حضور مردم، پاسخ محکمی به همه محاسبات اشتباه دشمن بود.

پیامی که هر شب تکرار می‌شود

در صد و چهل و دومین شب این اجتماعات، مردم کرمان نیز بار دیگر حمایت قاطع خود را از پاسخ موشکی و پهپادی نیرو‌های مسلح به دشمن آمریکایی اعلام کردند.

شرکت‌کنندگان تأکید داشتند که تا هر زمان لازم باشد، در کنار نیرو‌های مسلح می ایستند و خیابان‌ها و میادین را خالی نخواهند کرد.

آنچه این شب‌ها را ماندگار کرده، فقط تعدادشان نیست؛ این حقیقت است که حضور مردم، از یک اجتماع ساده عبور کرده و به نماد همبستگی و ایستادگی یک ملت تبدیل شده است.

حرف آخر...

شاید سال‌ها بعد، تاریخ جنگ را با عملیات‌ها، موشک‌ها و نبرد‌ها روایت کند؛ اما بی‌تردید، در میان همه آن روایت‌ها، از شب‌هایی هم خواهد نوشت که مردم، بزرگ‌ترین سلاحشان را به میدان آوردند؛ حضورشان.

شب‌هایی که از کرمان تا سراسر ایران امتداد پیدا کرد و نشان داد بعضی ملت‌ها، در سخت‌ترین روز‌ها نه‌تنها میدان را ترک نمی‌کنند، بلکه همان میدان را به سنگر امید، وحدت و ایستادگی تبدیل می‌کنند.