باشگاه خبرنگاران جوان - شهرستان مرودشت که همواره در ادبیات گردشگری ایران و جهان با نام تخت‌جمشید و پاسارگاد شناخته شده است، اکنون با تکیه بر طبیعت بکر و آیین‌های سنتی کشاورزی خود، گام در مسیر جدیدی از توسعه صنعت توریسم می‌گذارد؛ مسیری که در آن شالیزار‌های سرسبز کامفیروز و درودزن به عنوان مقاصد جدید گردشگری کشاورزی قد علم می‌کنند.

محسن نجفی، رئیس اداره میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی شهرستان مرودشت، به ضرورت تغییر نگاه به ظرفیت‌های این شهرستان اشاره کرد و گفت: مرودشت امروز باید در کنار سنگ‌های صامت تاریخی، به "سبزینه‌های زنده" و جاری خود نیز بنگرد.

او گفت: آغاز فصل نشاء برنج در بخش‌های کامفیروز و درودزن، تنها یک رویداد تقویمی کشاورزی نیست؛ بلکه تابلویی زنده از پیوند طبیعت، فرهنگ و سخت‌کوشی است که می‌تواند به یکی از پیشران‌های نوین توسعه گردشگری در استان فارس تبدیل شود.

ضرورت معرفی «داستان تولید» برنج کامفیروز به جهان

نجفی با اشاره به جایگاه ویژه برنج کامفیروز در سفره‌های ایرانی، مطرح کرد: سوال بنیادین اینجاست که چرا این برند ملی را تنها در قالب یک محصول مصرفی می‌بینیم و نه یک تجربه گردشگری؟ ما سال‌هاست که محصول را فروخته‌ایم، اما هنوز داستانِ تولید آن را به جهان معرفی نکرده‌ایم؛ در حالی که در بسیاری از نقاط دنیا، تماشای فرآیند تولید یک محصول باکیفیت، خود به یک کالای ارزشمند توریستی تبدیل شده است.

او، آیین کاشت، داشت و برداشت برنج در مرودشت را بخشی از میراث فرهنگی ناملموس منطقه دانست و تصریح کرد: «تلاقی هنر کشاورزی و زیبایی بصری شالیزار‌ها در کنار صدای آب و تکاپوی کشاورزان، ظرفیتی بی‌نظیر برای توسعه گردشگری کشاورزی است. این رویکرد نه تنها منجر به رونق اقتصاد روستایی و حمایت مستقیم از کشاورزان می‌شود، بلکه با ایجاد زنجیره‌های اقتصادی جدید، فرصت‌های اشتغال تازه‌ای را برای جوانان فراهم آورده و مدت زمان ماندگاری گردشگران را در شهرستان افزایش می‌دهد.

رئیس اداره میراث‌فرهنگی مرودشت با تاکید بر اینکه آثار جهانی شناسنامه این شهرستان هستند، اما طبیعت و فرهنگ بومی، روح این سرزمین به شمار می‌روند، افزود: برنامه‌ریزی برای برگزاری رویداد‌های فصلی، جشنواره‌های محلی و طراحی تور‌های تخصصی در ایام نشاء و برداشت، گامی مؤثر در تنوع‌بخشی به محصولات گردشگری است. ما باید به گردشگر بیاموزیم که مرودشت تنها برای دیدن ویرانه‌های باستانی نیست، بلکه برای لمس زندگی، استشمام بوی خاک نم‌خورده و تماشای رقص سبز شالیزارهاست.

نجفی در پایان تحقق این هدف را نیازمند هم‌افزایی میان دستگاه‌های اجرایی، بخشداری‌ها، دهیاری‌ها و فعالان بخش خصوصی دانست و خاطرنشان کرد: زمان آن رسیده که برنج کامفیروز را نه فقط به عنوان یک کالا، بلکه به عنوان یک "مقصد" معرفی کنیم تا توسعه پایدار و رونق اقتصادی، در کنار حفظ اصالت بومی، در دل شالیزار‌های مرودشت ریشه بدواند.

گردشگری کشاورزی چیست و چه اهمیتی دارد؟

جهت تبیین بهتر این رویکرد جدید در حوزه گردشگری، مفاهیم کلیدی این صنعت به شرح زیر تعریف می‌شود:

گردشگری کشاورزی نوعی از گردشگری روستایی است که در آن بازدیدکنندگان با سفر به مزارع و مناطق تولیدی، از نزدیک با فعالیت‌های کشاورزی آشنا شده، محصولات محلی را بدون واسطه تهیه می‌کنند و در واقع «تجربه زندگی بومی» را به عنوان یک خدمات فرهنگی و تفریحی دریافت می‌کنند.

شامل بازدید مستقیم از مزارع در فصول کاشت و برداشت، اقامت در اقامتگاه‌های بوم‌گردی محلی و مشارکت فیزیکی گردشگران در فعالیت‌های ساده کشاورزی (مانند نشاء برنج).

هدایت منابع مالی گردشگران از مراکز شهری بزرگ به عمق روستا‌ها و واریز مستقیم درآمد به جیب تولیدکنندگان واقعی.

تبدیل کشاورزی به جاذبه گردشگری، انگیزه‌های محلی را برای صیانت از طبیعت، جلوگیری از تغییر کاربری اراضی و نگهداری از باغات و شالیزار‌ها افزایش می‌دهد.

ایجاد اشتغال جانبی (نظیر راهنمای محلی، ترابری روستایی و پذیرایی بوم‌گردی) مانع از مهاجرت جوانان روستایی به شهر‌ها می‌شود.