باشگاه خبرنگاران جوان - تصور کنید در یکی از روستا‌های محروم ایران زندگی می‌کنید. اگر خدای ناکرده دچار پوسیدگی یا آسیب دندانی شوید، عملاً هیچ درمانگری در منطقه‌تان به دادِ دردتان نمی‌رسد. پیش از پوسیدگی نیز کسی وظیفه غربال، بررسی و پیشگیری را بر عهده ندارد. اگر هم به شهر‌ها مراجعه کنید، هزینه‌های سرسام‌آور خدمات دندانپزشکی، کمرتان را برای درمان همان یک دندان خواهد شکست. این فاجعه خاموش هر روز در مناطق محروم کشورمان در حال وقوع است؛ غافل از آنکه در دهه ۶۰ شمسی، سیاستگذاران نظام سلامت، با تصویب قانون تربیت بهداشتکاران دهان و دندان مردم روستا برای این معضل راهکاری، ارائه کرده بودند؛ راهکاری که متأسفانه به بایگانی سپرده شد و محرومیت را چندین برابر کرد.

پوسیدگی؛ دیگر یک بیماری نیست، یک اپیدمی خاموش است

شاخص DMF (دندان‌های پوسیده، ازدست‌رفته و پرشده) در ایران به حدی رسیده که دندانپزشکان را نیز به ستوه آورده است. وقتی میانگین پوسیدگی در کودکان ۱۲ ساله به بالای ۸۴ درصد می‌رسد، یعنی ما نسلی با «دهان‌های آلوده» را تحویل جامعه داده‌ایم. کشوری که رویای پیشرفت در علم پزشکی را دارد، هنوز نتوانسته جلوی ساده‌ترین بیماری مزمن انسانی یعنی پوسیدگی را بگیرد و این یعنی یک زنگ خطر جدی برای سلامت عمومی کشور.

دوگانگی تلخ؛ دندانپزشک فراوان در تهران، صفر در روستا‌ها

بر اساس آمار‌های رسمی، سرانه دندانپزشک در استان‌های برخوردار، نزدیک به ۷ برابر مناطق محروم است. در جنوب سیستان و بلوچستان یا برخی مناطق کرمان، مردم برای یک کشیدن ساده دندان باید ۱۰۰ کیلومتر راه طی کنند و هزینه‌های ایاب و ذهاب را نیز خودشان بپردازند. این یعنی عدالت در دسترسی به خدمات دهان و دندان در این کشور به یک شعار بی‌معنا تبدیل شده است؛ کسانی که بیشترین نیاز را دارند، کمترین دسترسی را دارند و گران‌ترین هزینه‌ها را متحمل می‌شوند. آمار‌ها به روشنی نشان می‌دهد که میزان بهره‌مندی روستاییان از خدمات دندانپزشکی به مراتب پایین‌تر از مردم ساکن در شهر است و عمده مناطق محروم کشور در حوزه بهداشت دهان و دندان دچار آسیب و لغزشی جبران‌ناپذیر هستند.