باشگاه خبرنگاران جوان؛ اعظم پورکند - آندریاس کلوث، تحلیلگر و ستون نویس بلومبرگ در مطلبی به تبعات کاهش تسلیحات نظامی آمریکا پرداخت و نوشت: به نظر می‌رسد دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، از پیت هگست، وزیر جنگش به شدت عصبانی است. چندی پیش، رئیس‌جمهور آمریکا همچنان با محبت از وزیر دفاع جنگ‌طلب خود به عنوان کسی که «عاشق جنگ» است، از جمله جنگی که ترامپ در ایران آغاز کرد، یاد می‌کرد. اکنون آن جنگ فرسایشی، غیرقابل پیروزی و ظاهراً بی‌پایان شده است؛ بنابراین ترامپ که ناامیدی خود را در کمپ دیوید تخلیه می‌کرد، می‌خواست بداند چرا هگست با توضیح ندادن این موضوع که آمریکا – چه کسی می‌توانست حدس بزند؟ – در حال اتمام مهمات است، او را گمراه کرده است.

همه آمریکایی ها باید از هگست به خاطر بزرگ‌نمایی «قدرت مرگبار آمریکا» به طور کلی و جنگ علیه ایران به طور خاص، عصبانی باشند. اما باید در عین حال بیشتر از ترامپ عصبانی باشند، که به عنوان فرمانده کل قوا، دستور آغاز این درگیری اشتباه را صادر کرد. هر دوی آنها می‌توانستند به هر یک از مشاوران متعددی گوش دهند که سناریو‌های شکست را شبیه‌سازی می‌کردند، از بستن تنگه هرمز توسط ایران تا اتمام مهمات آمریکا.

مهم‌ترین مشاور، در واقع، به طور خاص در مورد خطر دوم هشدار داده بود. در روز‌های منتهی به حمله آمریکا و اسرائیل به ایران در ماه فوریه، دن کین، رئیس ستاد مشترک ارتش و بالاترین مقام نظامی، نگران کمبود انواع خاصی از مهمات در یک درگیری طولانی‌مدت بود. ترامپ او را نادیده گرفت.

اکنون آمار منتشر می‌شود و آنها ناخوشایند هستند. همانطور که رویترز گزارش داده است، ارتش آمریکا «عملاً تمام» ذخایر جهانی موشک‌های تهاجمی با دقت بالای خود استفاده کرده است. اینها شامل ATACMS و موشک‌های جدیدتر، دقیق‌تر و دوربردتر PrSM می‌شود. موشک‌های کروز تاماهاوک که از کشتی‌ها یا زیردریایی‌ها پرتاب می‌شوند، نیز رو به اتمام هستند.

داستان برای موشک‌های دفاعی، که رهگیر نیز نامیده می‌شوند، همین است. مرکز مطالعات راهبردی و بین‌المللی (CSIS)، یک اندیشکده واشنگتن، تخمین می‌زند که آمریکا حدود دو سوم از موشک‌های پاتریوت و تقریباً نیمی از سامانه‌های دفاع هوایی تاد (THAAD) خود را مصرف کرده است. سامانه‌های THAAD موشک‌های بالستیک ورودی را در جو یا حتی خارج از جو سرنگون می‌کنند.

البته پنتاگون اکنون بر تولیدکنندگانی مانند لاکهید مارتین و ریتیون فشار می‌آورد تا تعداد بیشتری از این موشک‌ها را – سریعاً – تولید کنند. با این وجود، بازسازی زرادخانه‌های آمریکا سال‌ها طول خواهد کشید.

پس پیامد‌های این کمبود جدید و غیرضروری چیست؟

در اینجا فهرستی جزئی، ازپیامدهای تاکتیکی تا راهبردی کمبود تسلیحات ارائه شده است.

فوری‌ترین اثر، محدود کردن گزینه‌های ترامپ برای تشدید نظامی است، اگر مذاکرات با ایران، که ادعا می‌کند در پس‌زمینه در حال انجام است، به جایی نرسد. (ظاهراً کمبود‌ها قبلاً در تصمیم او برای لغو یک حمله بزرگ که این ماه تهدید کرده بود، نقش داشته است.)

اگر ترامپ بخواهد بمباران گسترده را از سر بگیرد، اما ارتش از موشک‌های تهاجمی پرتاب‌شده از خشکی یا دریا در فواصل دور کم داشته باشد، هواپیما‌ها باید آتش جهنم را تحویل دهند. اما برای انجام این کار، آنها باید در نزدیکی یا بالای اهداف خود پرواز کنند، جایی که ایرانی‌ها شانس بیشتری برای سرنگونی آنها دارند؛ و ترامپ نمی‌تواند افزایش تلفات آمریکایی را که در حال حاضر ۱۸ کشته و صد‌ها زخمی دارد، تحمل کند.

همین منطق در مورد موشک‌های دفاعی نیز صدق می‌کند. اگر ترامپ جنگ را تشدید کند، ایران با ضربه زدن به پایگاه‌های آمریکا در سراسر خاورمیانه یا متحدان آمریکایی مانند امارات خلیج فارس یا اردن، تلافی خواهد کرد. با محدود بودن عرضه رهگیرها، آمریکا باید تصمیم بگیرد که از چه چیزی محافظت کند و در نتیجه، چه چیزی را محافظت‌نشده رها کند.

نویسنده در ادامه آورده است: من اخیراً یک بازی جنگی را مشاهده کردم که توسط مرکز امنیت جدید آمریکا در واشنگتن سازماندهی شده بود، که در آن شرکت‌کنندگان دقیقاً باید این تصمیمات را می‌گرفتند. هر معاوضه و هر نتیجه‌ای، ناگوار بود.

در سطح راهبردی، خاورمیانه آشکارا تنها تئاتر بالقوه جنگ نیست. انتظار می‌رود آمریکا حضور نظامی جهانی داشته باشد. قرار است چین را از حمله به تایوان، به عنوان مثال، یا فیلیپین که متحد پیمانی آمریکا است، منصرف کند. در شبه‌جزیره کره، آمریکا باید کره شمالی را از فکر حمله مجدد به کره جنوبی و ازسرگیری جنگ کره (که هرگز به طور رسمی پایان نیافت)، بازدارد؛ و واشنگتن، علیرغم برخی اقداماتش، همچنان مهم‌ترین عضو ناتو است، بنابراین باید آماده باشد تا روسیه را  از ورود به کشور‌های بالتیک بازدارد. حتی فراتر از آن نوع تشدید، بحران موشکی آمریکا به اوکراین که امیدوار بود با پول اروپا سلاح‌های بیشتری برای دفاع در برابر بمباران مداوم مسکو بخرد، آسیب می‌زند. اکنون به سادگی تعداد زیادی یا هیچ‌کدام باقی نخواهد ماند.

نویسنده در این مطلب پیشنهاد نمی‌کند که پکن، پیونگ‌یانگ یا مسکو به کمبود موشک‌های آمریکا به صورت مجزا نگاه کرده و دستور گشودن جبهه‌های جدید را صادر کنند چراکه تبدیل به یک جنگ جهانی خواهد شد. اما نمی‌تواند از توجه آنها دور مانده باشد که آمریکا، که یک وزیر امور خارجه فرانسه زمانی آن را «ابرقدرت» نامید، اکنون تسلیحات نظامی آن بسیار کاهش یافته، تقریباً نفس‌نفس‌زده و با کمبود مهمات مواجه است.

ترامپ، طبق عادت همیشگی خود، تلاش می‌کند گزارش‌های مربوط به ناامیدی خود از هگست و بحران مهمات را به عنوان اخبار جعلی رد کند و ادعا می‌کند که «همه چیز فوق‌العاده بوده است». واقعیت، به قول کوری شیک، کهنه‌کار شورای امنیت ملی در یک دولت جمهوری‌خواه پیشین، این است که «ترامپ به دور از کشف یک روش جدید برای جنگ، فقط راه‌های جدیدی برای شکست خوردن کشف کرده است.»

کاهش ذخایر مهمات فاجعه‌ای است که ابعاد آن به تدریج در حال روشن شدن است. ترامپ می‌تواند هر چقدر که می‌خواهد به هگست و سایر دست‌نشان‌هایش بتازد. چیزی که او باید اعتراف کند این است که او یک فاجعه جهانی به بار آورده است.

منبع: دیلی کمرا