در حالی که برخی رسانههای آمریکایی از پذیرش نشدن مطالبات واشنگتن سخن میگویند، روند گفتوگوهای ژنو نشان میدهد تهران با حفظ مواضع اصولی خود، حاضر به ورود به چارچوبهای یکجانبه نشده و مذاکرات همچنان در مسیر رایزنی و تبادل پیشنهادها ادامه دارد.
والاستریت مدعی شده است در جریان گفتوگوهای اخیر ایران و آمریکا، مجموعهای از گزینههای پیشنهادی از سوی تهران با هدف مدیریت فنی و مرحلهای پرونده هستهای روی میز مذاکرات قرار گرفته؛ روایتی رسانهای که همزمان با تداوم اختلافات اساسی دو طرف منتشر شده است.
اظهاراتی از جنس سخنان معاون دیپلماسی، اگرچه ممکن است با نیت مثبت بیان شوند، اما در عمل به «رویافروشی سیاسی» شباهت دارند؛ رویافروشیای که نه دست ایران را در مذاکرات باز میکند و نه آوردهای واقعی برای کشور دارد
رئیس سازمان قضایی نیروهای مسلح با اشاره به تهدیدهای اخیر آمریکا علیه جمهوری اسلامی ایران، گفت: این تهدیدها تکراری و بیاثر است و هرگونه خطای محاسباتی دشمن با پاسخی قاطع مواجه خواهد شد.
دور دوم مذاکرات ژنو میتواند نقطه عطفی در مسیر روابط دو کشور باشد. اگر آمریکا بهجای تکیه بر فشار، به اقدامهای ملموس و قابل راستیآزمایی تن دهد، امکان دستیابی به توافقی پایدار وجود دارد؛ توافقی که هم سایه جنگ را دور کند و هم منافع اقتصادی واقعی برای ایران به همراه داشته باشد.
تحریمها ابزار اصلی فشار آمریکا هستند و تا زمانی که این ابزار بهطور مؤثر کنار گذاشته نشود، تهدید نیز به اشکال مختلف بازتولید خواهد شد. مذاکرهای که این واقعیت را نادیده بگیرد، عملاً به بازتولید همان چرخه فشار کمک میکند.
تاریخِ معاصرِ ایران گواهی میدهد که هرگاه دستِ دوستی یا اعتماد به سویِ این دولت دراز شده، پاسخی جز خیانت و بدعهدی دریافت نشده است. از کودتای بیست و هشتمِ مرداد، تا ماجرای برجام که اوج روند این بدعهدی است همگی نشانههایی از یک حقیقتِ تلخ دارد: برای این سیستم، مفاهیمِ انسانی و حقوقِ بشر تنها ابزارهایی برای فشار بر مخالفان هستند و خودِ آنها هیچ پایبندیِ واقعی به این اصول ندارند.