نخستین قانون مخابرات کشور، در تاریخ ۱۳۵۰ به تصویب رسید و با توجه به این که تلفن همراه از سال ۷۳ وارد کشور شد، بالطبع حرفی از این وسیله به صورت مستقل در قانون مذکور به میان نیامده بود اما هیات وزیران در سال ۸۳، اساسنامه شرکت ارتباطات سیار را تصویب کرد و این شرکت در قالب شرکت تابعه مخابرات ایران ساماندهی شد.