باشگاه خبرنگاران جوان - در حالی که ایالات متحده تحت رهبری دونالد ترامپ بار دیگر نقاب دیپلماسی و همکاری جهانی را کنار گذاشته، این بار با صراحت و وقاحت تمام اعلام می‌کند که دیگر نیازی به عذرخواهی از سلطه‌جویی و خودبرتربینی آمریکایی ندارد. چه در دوران ترامپ و چه در دوره‌های روسای‌جمهور پیشین این کشور، سیاست خارجی آمریکا همواره یک اصل ثابت داشته: منافع ملی ایالات متحده بر هر چیز دیگری - از جمله حاکمیت، اقتصاد و رفاه دیگر ملت‌ها - اولویت دارد و اگر لازم باشد، جهان را به قربانگاه خواهد برد تا این منافع تأمین شود.

حالا ترامپ در یک سال گذشته با تهدید‌های آشکار، تعرفه‌های سنگین، نقض هنجار‌های دیپلماتیک و رویکرد «قانون جنگل»، رسماً جهان را به چالش کشیده و اعلام کرده هر آنچه به نفع آمریکا نباشد، با زور و قانون خودش تغییر خواهد داد. این همان آمریکاست که در داووس نه برای گفت‌و‌گو، بلکه برای اعلام سلطه جدید آمده است؛ جایی که رفاه دیگران تنها زمانی ارزشمند است که به تقویت قدرت آمریکا کمک کند.

شاهد این مدعا، مقاله‌ای است که «هاوارد لوتنیک» وزیر بازرگانی آمریکا در روزنامه فایننشال تایمز برای توجیه علت حضور دولت ترامپ در مجمع جهانی داووس نوشته است. متن این مقاله به شرح زیر است:

«هر سال در ژانویه، رهبران جهان در داووس سوئیس گرد هم می‌آیند تا درباره اقتصاد جهانی بحث کنند. امسال برخی سؤال خوبی مطرح کرده‌اند: چرا دولت ترامپ اصلاً به داووس می‌رود؟ چرا باید شرکت کنیم در حالی که بار‌ها گفته‌ایم مدل قدیمی جهانی‌گرایی برای آمریکا فاجعه بوده است؟ پاسخ ساده است: ما به داووس نمی‌رویم تا وضعیت موجود را حفظ کنیم؛ می‌رویم تا آن را رو در رو به چالش بکشیم. 

برای مدت طولانی، سرنوشت اقتصاد جهانی در دست یک نخبگان بین‌المللی بود که قدرت اقتصادی آمریکا را گرفتند و به بقیه جهان دادند. برخی رهبران پیشین ما باور کردند که برون‌سپاری ضروری است، مرز‌ها اهمیتی ندارند و منافع ملی باید در برابر هزینه پایین‌تر نیروی کار جهانی برای «منفعت مشترک» تسلیم شود. این رویکرد به آمریکا ضربه زد، کارگران آمریکایی را نابود کرد و بیشتر کشور‌های جهان را هم از هم پاشید. صنایع را ویران کرد، زنجیره‌های تأمین را تضعیف کرد و مردم کارگر در اکثر کشور‌های غربی را پشت سر گذاشت. تحت رهبری رئیس‌جمهور دونالد ترامپ، ما مسیر جدیدی در پیش گرفته‌ایم.

این دولت آمریکا را در اولویت قرار داده است. ما با قدرت در حال بازسازی تولید داخلی، آزادسازی انرژی آمریکا، مطالبه تجارت عادلانه با شرکا و احیای این ایده هستیم که سیاست اقتصادی باید به نفع شهروندان آمریکایی باشد، نه برعکس. یک سال گذشته و نتایج تاریخی بوده است. صادرات ما افزایش یافته، واردات کاهش یافته، کسری تجاری ۳۵ درصد پایین آمده و کسری بودجه به شدت کمتر شده است. رشد تولید ناخالص داخلی ما توسط سرمایه‌گذاری رکوردشکن در اقتصاد آمریکا هدایت می‌شود. رقم قوی ۴.۳ درصد رشد تولید ناخالص داخلی تصادفی نیست؛ نتیجه مستقیم سیاست‌های «اول آمریکا» است که تولید، تاب‌آوری و کارگران آمریکایی را در اولویت قرار می‌دهد.

برخلاف هشدار‌های سیاستمداران سنتی، این سیاست‌ها به جهان آسیب نزده؛ بلکه کمک کرده است. حتی در حالی که آمریکا از تعرفه‌ها به‌طور استراتژیک برای دفاع از کارگران خود استفاده کرده، بازار‌های جهانی قوی‌تر شده‌اند. بازار سهام در ژاپن، بریتانیا، اروپا و کره جنوبی همه بالا رفته‌اند، خیلی بالا. دلیلش روشن است: وقتی آمریکا درخشان است، جهان هم درخشان می‌شود. سرمایه‌گذاران جهانی می‌فهمند که سرمایه‌داری و موفقیت‌شان وقتی آمریکا قوی است، محافظت می‌شود و جهان به قدرت نظامی ما احترام می‌گذارد. وقتی ما برنده می‌شویم، جهان برنده می‌شود.

ما در داووس آمده‌ایم تا یک چیز را کاملاً روشن کنیم: با رئیس‌جمهور ترامپ، سرمایه‌داری حالا کلانتری جدید دارد. برای دهه‌ها به کشور‌ها گفته می‌شد فقط یک مدل قابل قبول وجود دارد. آنها مجبور بودند به زنجیره‌های تأمین جهانی وابسته باشند و به‌طور احمقانه اعتماد کنند که نهاد‌های جهانی پشت‌شان هستند. آن مدل آمریکا را در انتها قرار داد و بسیاری از دیگر کشورها را هم ضعیف کرد. دولت ترامپ بدون عذرخواهی این ساختار شکست‌خورده را به چالش می‌کشد.

ما باور داریم ملت‌ها هم حق دارند و هم مسئولیت که مردم خود را در مرکز تصمیم‌گیری‌های اقتصادی قرار دهند. صنایع داخلی قوی یک دارایی هستند، نه نقص. ما در داووس آمده‌ایم تا راه بهتری را اعلام کنیم — راهی که آمریکا با موفقیت نشان داده است. با رد جهانی‌گرایی یکسان برای همه و پذیرش قدرت ملی، نشان داده‌ایم که رفاه از خانه شروع می‌شود؛ و هیچ دلیلی وجود ندارد که کشور‌های دیگر نتوانند همین کار را بکنند. ایالات متحده دیگر معاملاتی را نمی‌پذیرد که به کارگران آمریکایی خیانت کند یا پایه صنعتی ما را تضعیف کند.

اگر کشور‌های خارجی می‌خواهند به بازار ما دسترسی داشته باشند، این دسترسی با انتظاراتی همراه خواهد بود: عدالت، متقابل بودن و احترام به حاکمیت ملی. ما با اعتماد به نفس مذاکره خواهیم کرد و جسورانه در آینده خود سرمایه‌گذاری می‌کنیم. اما مهم است که توجه کنیم «اول آمریکا» به معنای «آمریکا تنها» نیست. ما باور داریم اقتصاد جهانی وقتی قوی‌ترین است که ملت‌ها به‌طور جداگانه قوی باشند. کشور‌هایی که در مردم خود سرمایه‌گذاری می‌کنند، شرکای تجاری بهتری هستند؛ در حالی که کسانی که به خیال‌پردازی‌های جهانی‌گرایانه تکیه می‌کنند و مسئولیت را کنار می‌گذارند، بی‌ثباتی ایجاد می‌کنند.

در روز‌های آینده، ما روشن خواهیم کرد که این لحظه فرصتی فوق‌العاده برای اقتصاد جهانی است. یک مسیر به‌طور ناامیدانه به وضعیت موجود شکست‌خورده‌ای چسبیده که نهاد‌ها و اصول دور از واقعیت را به جای مردم حفظ می‌کند. مسیر دیگر رویکردی را می‌پذیرد که حاکمیت را احترام می‌گذارد، بهره‌وری را پاداش می‌دهد و اعتماد بین دولت‌ها و شهروندان را بازسازی می‌کند. آمریکا تحت رهبری رئیس‌جمهور ترامپ جسورانه مسیر درست را انتخاب کرده است. با قرار دادن مردم خود در مرکز اقتصادمان، پایه‌های رفاه پایدار را بازسازی می‌کنیم. ما به داووس نیامده‌ایم تا در جمع گم شویم. نه اجازه می‌خواهیم و نه تأیید می‌جوییم. آمده‌ایم اعلام کنیم که عصر «آخر آمریکا» به پایان رسیده است.»