باشگاه خبرنگاران جوان - اسکات ریتر، افسر اطلاعاتی سابق آمریکا و کارشناس تسلیحاتی در سازمان ملل در گفتگویی مفصل به کنایه این پرسش را مطرح می‌کند: «از جنگ چه خبر، جناب رئیس جمهور؟» سپس با ذکر دلایلی مستدل توضیح می‌دهد که چرا ایران پیروز نهایی این جنگ است و چگونه ترامپ با این تجاوز آشکار به ایران، «مرگ سیاسی خود» را رقم می‌زند.

اسکات ریتر منطق اساسی این جنگ را نامشروع و غیرقابل توضیح توصیف کرده و مدعی است که آنچه که ترامپ «جنگ پیش‌دستانه» می‌خواند در واقع تهاجم یا اقدام تجاوزکارانه آشکار است. او نوسان در دعاوی رسمی دولت ترامپ را نشانه فقدان مبنای روشن و قابل راستی‌آزمایی قلمداد می‌کند و توضیح می‌دهد که چرا این جنگ حتی بنابر حقوق داخلی آمریکا هم نامشروع است. 

او توضیح می‌دهد وقتی رئیس‌جمهور هم «انتخاب جنگ» و هم «اداره جنگ» را عملاً یک‌جا در دست می‌گیرد، توازن قوا و مسئولیت جنگیِ کنگره دور زده می‌شود؛ بنابراین جنگ نه فقط از حیث اخلاق سیاسی، بلکه از حیث سازوکار‌های قانونیِ ادعاییِ خودِ آمریکا هم نامشروع است. در سطح بین‌المللی نیز، ریتر این جنگ را «یک تجاوز آشکار» و «استفاده ناموجه از زور» می‌خواند و تأکید می‌کند که ترامپ این بار هم فریب حمله زیر «پرچم دیپلماسی» را درپیش گرفت که این کار، اعتماد به دیپلماسی آمریکا را به کلی مضمحل کرده است.

ایران پیروز نهایی این جنگ است و شکست راهبردی بر دشمن خود تحمیل می‌کند

ریتر با اتکا بر چند استدلال، توضیح می‌دهد که «چرا ایران پیروز نهایی این جنگ است». اول، او می‌گوید هدفِ واقعی جنگ تغییر رژیم بود و دقیقاً همان‌جا شکست خورده، چون ترور رهبر ایران، به‌جای فروپاشی سیاسی، بسیج گسترده اجتماعی و انسجام مضاعف داخلی ایجاد کرد و هر چه بمباران ادامه یابد، حمایت از نظام سیاسی کشور، بیشتر می‌شود؛ او در توضیح این مکانیسم تأکید می‌کند که بمباران الزاماً اراده را نمی‌شکند و می‌تواند تاب‌آوری و سازگاری ایجاد کند. 

دوم، ریتر مدعی است ایران ۲۰ سال برای این سناریو آماده شده؛ ظرفیت‌های حساس را پراکنده/پنهان کرده و حملات آمریکا و اسرائیل را عمدتاً به «زدن ساختمان‌های خالی» تقلیل می‌دهد؛ یعنی جنگِ هوایی به‌تنهایی ابزار قاطعی برای از کار انداختن توان واقعی ایران نیست. 

سوم، او تأکید می‌کند ایران «نردبان تشدید» را بالا نرفته، بلکه به صورت مستقیم به سراغ نقاط حیاتی دشمن خود رفته است؛ ازجمله فشار بر زیرساخت‌های نظامی آمریکا در منطقه و مهم‌تر از همه اهرم انرژی و تنگه هرمز؛ از نگاه ریتر، وقتی طرف مقابل با اختلال انرژی، بیمه کشتیرانی و ناامن‌سازی زیرساخت‌های نفت و گاز روبه‌رو شود، هزینه‌ها به‌سرعت از ظرفیت سیاسی و اقتصادی‌اش فراتر می‌رود.

چهارم، ریتر بحث فرسایش را وارد می‌کند و می‌گوید ذخایر رهگیر‌ها و پدافند موشکیِ آمریکا/اسرائیل محدود است و با ادامه جنگ قطعا با کمبود مواجه خواهد شد، در حالی که ایران می‌تواند «بیش از توان دفاعیِ طرف مقابل» آتش تولید کند؛ او نتیجه‌ای می‌گیرد که در یک جنگ فرسایشی، طرفی که دفاعِ پرهزینه و محدود دارد زودتر به بن‌بست می‌خورد و همین باعث می‌شود ایران در اثر حملات هوایی، با مشکل مواجه نشود و شکست راهبردی را بر طرف مقابل تحمیل کند.

حکام عرب دریافته‌اند که چتر امنیتی آمریکا، یک وعده سیاسی شکننده است

این افسر سابق اطلاعاتی توضیح می‌دهد که این جنگ تا به همین جا اعتماد شرکای خلیج فارسی به چتر امنیتی آمریکا را به‌شدت تضعیف کرده است. او توضیح می‌دهد که کشور‌هایی مانند عربستان سعودی، امارات، بحرین، کویت و قطر سال‌ها بر اساس این فرض راهبردی منابع مالی خود را در اختیار آمریکا قرار دادند که حضور نظامی آمریکا، امنیت حکمرانی ایشان را تضمین کند. اما در این جنگ، به زعم ریتر، حملات ایران به زیرساخت‌های انرژی، پایگاه‌های نظامی و مسیر‌های صادرات نفت و گاز نشان داد که واشنگتن حتی قادر به صیانت از داشته‌های خود نیست.

او تصریح می‌کند که حاکمان حاشیه خلیج‌فارسی شاهد این هستند که آمریکا در تأمین سامانه‌های دفاع موشکی خود نیز دچار محدودیت است و در چنین شرایطی، منابع محدود خود را نیز عمدتاً برای حفاظت از اسرائیل به کار می‌گیرد. از این رو ایشان به این نتیجه رسیده‌اند که در معادله واقعی امنیت منطقه‌ای، اولویت اصلی واشنگتن اسرائیل است، نه این کشور‌ها و حاکمان آن. به باور ریتر، همین تجربه عملی باعث می‌شود دولت‌های عربی به این نتیجه برسند که تضمین‌های امنیتی آمریکا قابل اتکا نیست و «چتر امنیتی» واشنگتن یک «وعده سیاسی شکننده» است. 

«مرگ سیاسی ترامپ» نقطه پایانی این جنگ است

ریتر در نهایت انتقادات شدیدی را به دونالد ترامپ وارد کرده و او را عامل ورود به جنگی می‌داند که هم «غیرقانونی، هم مبتنی بر دروغ و هم فاقد طرح راهبردی واقع‌بینانه» است. در سطح شخصیتی، ریتر، ترامپ را فردی ناآگاه از تاریخ، مذهب و واقعیت‌های ژئوپلیتیک منطقه توصیف می‌کند که تحت تأثیر حلقه‌ای از چاپلوسان و سیاستمداران نزدیک به اسرائیل قرار دارد و با ایجاد نوعی «کیش شخصیت» در سیاست آمریکا، کشور را به سمت یک بحران بزرگ سوق داده است.