باشگاه خبرنگاران جوان؛ اعظم پورکند -  تیموفی بورداچف، مدیر برنامه باشگاه والدای در مطلبی برای آرتی نوشت: با وجود گمانه‌زنی‌های خوش‌بینانه در محافل دیپلماتیک، هنوز برای اعلام پایان کارزار نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران زود است. اما آنچه این روز‌ها در برابر چشمان جهان رقم می‌خورد، فراتر از یک درگیری منطقه‌ای است؛ این نبرد، نمایشی آشکار از محدودیت‌های قدرت آمریکا در برابر اراده پولادین ملتی است که تسلیم‌ناپذیری را به ارث برده است.

آمریکا از صحنه بین‌المللی حذف نخواهد شد، اما جایگاه آن در معادلات قدرت دستخوش تحولی بنیادین شده است. پرسش اصلی برای قدرت‌های بزرگی، چون روسیه، چین و هند، نه درباره نابودی آمریکا، بلکه درباره چگونگی تعامل با این غول در حال تعدیل است.

ایران؛ آزمون بزرگ فرسایش قدرت فراملی

حمله اخیر به ایران، نقطه عطفی تاریخی را رقم زده است. این تجاوز که با هدف نمایش قدرت مطلق طراحی شده بود، به میدانی برای افشای محدودیت‌های راهبردی آمریکا تبدیل شد. ایران با اتکا به توان بازدارندگی بومی خود، نه تنها در برابر طوفان آتش ایستادگی کرده، بلکه معادلات را به نفع خود تغییر داده است.

آنچه واشنگتن را شگفت‌زده کرده، تاب‌آوری فراتر از انتظار ایران است. ترامپ و مشاورانش که به پیروزی برق‌آسا دل بسته بودند، اکنون با واقعیتی تلخ مواجه شده‌اند: کشوری که سال‌ها تحریم‌ها را پشت سر گذاشته و دانش بومی را به بالاترین سطح رسانده، به سادگی تسلیم زورگویی نمی‌شود.

آشفتگی در اردوگاه متجاوز

رهبران رژیم صهیونیستی مصمم به ادامه جنگ هستند، اما در اردوگاه غربی، نشانه‌های آشفتگی هویداست. متحدان سنتی آمریکا از پیامد‌های این ماجراجویی هراسانند و بازار‌های جهانی با شوک نفتی بی‌سابقه‌ای دست به گریبانند. حتی زمزمه‌هایی از جستجوی پنهانی واشنگتن برای میانجی‌هایی جهت گشودن کانال گفت‌و‌گو با تهران به گوش می‌رسد.

آمریکا؛ آخرین شتر کاروان

برای درک جایگاه آمریکا، می‌توان از تمثیل «آخرین شتر کاروان» استفاده کرد. در نیمه دوم قرن بیستم، آمریکا نه از طریق فتوحات امپراتوری، بلکه به دلیل عقب‌ماندن دیگر قدرت‌ها، خود را در صف یافت. اروپا ویران بود، چین در آشوب داخلی و شوروی منزوی. اما امروز، آن شرایط استثنایی از میان رفته و سایر مراکز قدرت به میدان بازگشته‌اند.

ایران، محدودیت‌های قدرت را به آمریکا می‌آموزد

ایران ثابت کرده که با برخورداری از توانمندی‌های بومی، موقعیت ژئوپلیتیک ممتاز و مردمی مقاوم، می‌تواند بزرگترین قدرت نظامی جهان را به چالش بکشد. این درس نه تنها برای جهان، که برای خود آمریکایی‌ها حیاتی است. آنها که هرگز با محدودیت‌های قدرت مواجه نشده بودند، اکنون در مکتب ایران، طعم تلخ ناکامی را می‌چشند.

چشم‌انداز آینده؛ جهانی متوازن‌تر

این تصور که تضعیف سلطه آمریکا به هرج‌مرج جهانی می‌انجامد، بلاغتی تبلیغاتی برای حفظ نظم کهنه است. جهانی متوازن‌تر، هم ممکن است و هم مطلوب. در این نظم جدید، آمریکا همچنان بازیگر مهمی خواهد بود، اما نه به عنوان ارباب بلامنازع، که به عنوان یکی از قدرت‌های بزرگ در کنار دیگران.

جنگ ایران نشان داد که عصر «استثنایی‌گرایی» آمریکا رو به پایان است و جهانی که در آن قدرت‌ها بر اساس توانمندی‌های واقعی و نه ادعا‌های پوشالی سنجیده می‌شوند، در حال طلوع است. ایران با مقاومت خود، نه تنها از حاکمیت خویش دفاع کرد، که نقشی تاریخی در شکل‌دهی به نظم نوین جهانی ایفا نمود.

منبع: آرتی