باشگاه خبرنگاران جوان؛ زهره شعبانی -استان قم به عنوان یکی از خاستگاه‌های مهم هنر سفالگری در فلات مرکزی ایران، همواره در کانون توجه باستانشناسان و پژوهشگران هنر‌های سنتی قرار داشته است.

کاوش‌های باستانشناسی در محوطه‌های پیش ازتاریخی نظیر تپه صرم، قلی دوریش و خاوه، و نیز یافته‌های شاخص در منطقه قمرود  از جمله کشف قطع‌های سفالین منقوش به تصویر کهنترین یوزپلنگ ایرانی، همگی گواهی بر پیشین‌های چندین هزارساله و تداوم بی وقفه این هنر اصیل است.

بر اساس اسناد تاریخی و شواهد میدانی، هنر سفالگری در قم نه تنها پاسخی به نیاز‌های روزمره زندگی مردمان این ناحیه بوده، بلکه در ادوار مختلف به سطحی از ظرافت و شهرت دست یافته که مرز‌های جغرافیایی را درنوردیده و به بازار‌های داخلی و خارجی راه یافته است. در این میان، نام مکان‌هایی نظیر شاه احمد قاسم، گذر سفیدآب، بازار کهنه و شهرقائم که در گویش محلی به کاسه گری مشهور است، به عنوان کانون‌های اصلی تولید و تبادل این هنر-صنعت، در حافظه تاریخی منطقه ثبت شده و پیوندی ناگسستنی با هویت شهری قم یافته اند.