باشگاه خبرنگاران جوان؛ رویا نادری -چنارهای ۵۰ تا ۶۰ ساله تهراندشت ساوجبلاغ، که سال‌ها بخشی از سیمای طبیعی و هویت این منطقه بوده‌اند، این روزها یکی پس از دیگری خشک می‌شوند و در میان بی‌توجهی، ایستاده می‌میرند.

بخشی از این خشکیدگی ناشی از عوامل انسانی و ساخت‌وساز‌های حاشیه مسیر است و بخشی دیگر نیز به دلیل کم‌آبی و نبود رسیدگی اصولی رخ داده است؛ درختانی که با آبیاری منظم، هرس، کوددهی و مراقبت صحیح می‌توانستند همچنان سرسبز و زنده بمانند.

این چنار‌ها در مسیر ارتباطی بیش از ۲۰ روستا قرار دارند؛ روستا‌هایی که هرکدام دهیاری دارند، اما همچنان مشخص نیست کدام دستگاه یا نهاد، مسئولیت مستقیم حفاظت از این درختان کهنسال را بر عهده دارد.

در حالی که این میراث طبیعی می‌تواند همچنان بخشی از هویت محیطی و بصری منطقه باقی بماند، نبود برنامه مشخص برای نگهداری و صیانت از آن، نگرانی‌ها درباره نابودی کامل این چنار‌ها را افزایش داده است.

اکنون این پرسش جدی مطرح است که چه نهادی مسئول نجات چنار‌های تهراندشت است؟ اگر امروز برای حفظ این سرمایه‌های طبیعی تصمیمی گرفته نشود، فردا شاید چیزی جز تنه‌های خشک و خاطره‌ای از چنار‌های کهنسال این مسیر باقی نماند.