تحولات اخیر مناطق کردنشین، برخلاف روایتهای سادهانگارانه، از دل شبکهای پیچیده از شکافهای درونی، رقابتهای منطقهای و خطاهای محاسباتی بازیگران خارجی شکل گرفته؛ جایی که بهگفته کارشناسان، نه ائتلافهای سیاسی پایدارند و نه پروژههای بیثباتسازی از پشتوانه اجتماعی مؤثر برخوردارند.
وقتی «مذاکره» همزمان با محاصره و تهدید تعریف میشود، نرفتن به میز گفتوگو نه عقبنشینی، بلکه یک انتخاب منطقی است؛ تصمیمی که در دل راهبردی شکل گرفته که مسئولان مذاکره کننده آن را بهصراحت صورتبندی کردند: ردّ مذاکره زیر سایه فشار و جلوگیری از تبدیل میز گفتوگو به ابزار تسلیم.
«آنچه دولت ایران را وادار به عقد [قرارداد] با دولت اسرائیل نموده وجود بیست هزار نفر از اتباع دولت شاهنشاهی در فلسطین میباشد. منافع ایران چگونه و به وسیله چه شخصی باید تأمین شود؟»
باید میان هزینههای جنگ غزه و هزینههای جنگ با ایران تمایز قائل شویم؛ زیرا بحث در مورد هزینههای جنگ با غزه آسان بود، اما در مورد جنگ ایران بسیار دشوار است.
تجاوز نظامی به کشتی تجاری «توسکا» در دریای عمان، آن هم در آستانه دور دوم مذاکرات اسلامآباد، فراتر از یک اصطکاک دریایی، نشاندهنده بنبست در استراتژی خروج از بحران واشنگتن است.