باشگاه خبرنگاران جوان؛ جواد فراهانی - بسیاری از والدین برای آرام کردن فرزندان آشفته خود به تلفن و تبلت متوسل می‌شوند، عملی که بسیاری از مطالعات آن را برای سلامت و رشد مغز کودکان مضر می‌دانند.

با این حال، یک مطالعه جدید از دانشگاه ایالتی اوهایو نشان می‌دهد که تأثیر این عمل یکسان نیست، بلکه از کودکی به کودک دیگر متفاوت است و سلامت روان والدین عامل تعیین‌کننده در تعیین مفید یا مضر بودن این عمل است.

این مطالعه که توسط محقق جین شاکرافت از دانشگاه ایالتی اوهایو رهبری شد، رابطه بین استفاده والدین از صفحات نمایش برای آرام کردن فرزندانشان و آنچه از نظر علمی به عنوان عملکرد‌های اجرایی شناخته می‌شود را بررسی کرد. این عملکرد‌ها مجموعه‌ای از مهارت‌های ذهنی هستند که کودک را قادر می‌سازند تا با هدف مشخص عمل کند و به طور مؤثر با دیگران تعامل داشته باشد.

این مهارت‌ها به دو نوع اصلی تقسیم می‌شوند:

انعطاف‌پذیری شناختی: این به توانایی کودک در سازگاری با تغییرات اطراف خود، درک نظرات دیگران و حل مشکلات اشاره دارد.

کنترل مهاری: این به توانایی کودک در مهار تکانه‌های آنی، تفکر قبل از عمل و تصمیم‌گیری آگاهانه اشاره دارد.

این دو مهارت، پایه و اساسی را تشکیل می‌دهند که رفتار، پیشرفت تحصیلی و روابط کودک با دیگران در طول زندگی به آن وابسته است.

چرخه‌ای برای اکثر کودکان

محقق، داده‌های یک مطالعه طولانی‌مدت را که کودکان ۲.۵ تا ۷.۵ ساله را دنبال می‌کرد، تجزیه و تحلیل کرد. او کشف کرد که اکثر کودکان در یک چرخه متقابل با والدین خود زندگی می‌کنند: هرچه آرام کردن کودک دشوارتر باشد، والدین آنها بیشتر تمایل دارند از صفحات نمایش برای آرام کردن آنها استفاده کنند. این استفاده، به نوبه خود، بر رشد مهارت‌های شناختی آنها تأثیر می‌گذارد، که دوباره در رفتار و نیاز آینده آنها به صفحات نمایش منعکس می‌شود.

شوکرافت توضیح می‌دهد که این یافته منطقی است، زیرا رابطه بین کودک و والدینش متقابل است و هر یک بر دیگری تأثیر می‌گذارد: "کودکان بر نحوه تربیت ما تأثیر می‌گذارند و نحوه تربیت ما بر رشد آنها تأثیر می‌گذارد. 

اما به گفته این محقق، خبر خوب این است که راه‌های زیادی برای مداخله مثبت وجود دارد. والدین مجبور نیستند به استفاده از صفحات نمایش به همان روش قبلی ادامه دهند؛ آنها می‌توانند نحوه، زمان و دلیل استفاده از آنها را تغییر دهند. آنها همچنین می‌توانند از مهارت‌های شناختی فرزندانشان به روش‌های دیگری مانند بازی، مطالعه و فعالیت‌های خارج از منزل حمایت کنند که به ایجاد رابطه‌ای متعادل‌تر با فناوری در درازمدت کمک می‌کند.

با این حال، این مطالعه دو گروه استثنایی را نشان داد. در یک گروه کوچک (حدود ۶٪ از کودکان)، رابطه بین مهارت‌های شناختی و استفاده از صفحه نمایش متفاوت و نامشخص بود و محققان هنوز در تلاش برای درک آن هستند.

گروه دوم (حدود ۷٪ از کودکان) شگفت‌آور بود: استفاده از صفحه نمایش بر رشد مهارت‌های شناختی آنها تأثیر گذاشت، اما عکس آن صادق نبود - یعنی سطح رشد کودک بر تصمیم والدین برای استفاده از صفحات نمایش تأثیری نداشت.

محققان دریافتند که والدین این کودکان بیشتر احتمال دارد سطوح بالاتری از افسردگی را گزارش کنند. به گفته شاوکرفت، این بدان معناست که سلامت روان والدین پیش‌بینی‌کننده قوی نحوه استفاده آنها از فناوری با فرزندانشان است، زیرا وقتی والدین فاقد منابع لازم برای مقابله با سلامت روان ضعیف خود هستند، فناوری به ابزاری در دسترس تبدیل می‌شود. 

او افزود که بزرگ کردن یک کودک خردسال دشوار است و صفحه نمایش ممکن است یکی از معدود ابزار‌های موجود برای والدینی خسته باشد که فرزندشان از نظر عاطفی با مشکل مواجه است. اما نکته‌ی قابل توجه این مطالعه این نیست که این والدین اشتباه می‌کنند، بلکه این است که «حمایت از سلامت روان والدین راهی برای کمک به آنها در فرزندپروری بهتر با استفاده از فناوری است.»

به گفته‌ی شاوکرفت، آنچه این مطالعه به ما می‌گوید این است که والدین به چیزی بیش از صفحه نمایش نیاز دارند: مکان‌هایی برای گذراندن وقت در فضای باز یا ابزار‌هایی برای تمرین ذهن آگاهی، به ویژه هنگامی که خودشان با مشکلات سلامت روان دست و پنجه نرم می‌کنند. این بدان معناست که کمک به رشد سالم کودکان در دنیای فناوری فقط مسئولیت والدین نیست، بلکه یک مسئولیت اجتماعی مشترک است.

او گفت: «آسیب‌پذیرترین کودکان از حمایت گسترده‌تر خانواده، همسایگان و دوستان بهره‌مند خواهند شد، کسانی که می‌توانند انزوا و سختی‌هایی را که والدین خسته تجربه می‌کنند، کاهش دهند.»

منبع: مدیکال اکسپرس