باشگاه خبرنگاران جوان؛ رضوان پاک منش - روستاهایی که فاقد راه دسترسی هستند، در واقع از چرخه حیات مدرن حذف شده‌اند. برای مردم این مناطق، جاده تنها یک مسیر از خاک و سنگ نیست؛ جاده یعنی حق دسترسی به دارو، حق رفتن به مدرسه، حق فروش محصول کشاورزی و حقِ داشتنِ هویت اجتماعی. 

وقتی روستایی فاقد راه دسترسی است، زنجیره زندگی در آن دچار گسست می‌شود. در فصل زمستان، وقتی برف مسیرهای موجود را می‌بندد، این روستاهای محروم به زندان‌هایی طبیعی تبدیل می‌شوند. در این لحظات، یک حادثه ساده یا یک بیماری ناگهانی در میان کودکان یا سالمندان، می‌تواند به یک فاجعه مرگبار تبدیل شود؛ چرا که زمان، در مسیرهای ناهموار و بدون جاده، دشمن شماره یک است. 

از سوی دیگر، معضل نبود راه، عامل اصلی «مرگ تدریجی» روستاهاست. وقتی راهی نباشد، جوانان به سوی شهرها کوچ می‌کنند، مدارس تعطیل می‌شوند و زمین‌های کشاورزی متروکه می‌مانند. این مهاجرت اجباری، نه تنها باعث خالی شدن روستاها می‌شود، بلکه باعث می‌شود سرمایه‌های فکری و نیروی کار فعال منطقه، در حاشیه شهرها به زندگی در شرایط سخت مشغول شوند. در واقع، نبود راه در الیگودرز، یعنی هدر رفتن پتانسیل‌های کشاورزی و دامپروری که می‌تواند اقتصاد منطقه را متحول کند. 

۶۰ روستای الیگودرز فاقد راه دسترسی

دکتر گودرزی نماینده الیگودرز نیز پیش از این اظهار داشت: ۶۰ روستای الیگودرز فاقد راه دسترسی هستند که باید هرچه سریعتر مشکل آنها حل شود. 

امرایی مدیرکل راهداری لرستان نیز از اختصاص ۱۷ میلیارد تومان برای حوزه راه در بخش زز و ماهرو در سال جدید خبر داد.

راه دراز کشاورزان در انتقال محصول به بازار ! 

از منظر اقتصادی، نبود جاده یعنی «هزینه بالای تولید» و «ارزش پایین محصول». کشاورز روستای محروم، برای رساندن محصول خود به بازار، با دشواری‌های طاقت‌فرسا روبروست. این موضوع باعث می‌شود محصولات با کیفیت پایین‌تر یا با واسطه‌هایی که سود اصلی را می‌برند، به دست مصرف‌کننده برسد. در واقع، نبود زیرساخت‌های ارتباطی، مانعی بزرگ در برابر توسعه کشاورزی مدرن و گردشگری در الیگودرز است. چگونه می‌توان از زیبایی‌های طبیعی این منطقه برای جذب گردشگر استفاده کرد، در حالی که حتی راه رسیدن به آن زیبایی‌ها وجود ندارد؟

دسترسی به جاده و زیرساخت‌های ارتباطی، یک «بخشش» یا «کمک خیریه» از سوی دولت نیست؛ بلکه یک «حق قانونی» و بخشی از «عدالت توسعه‌ای» است. روستاهای محروم الیگودرز نباید در لیست‌های سیاه بودجه‌های عمرانی باقی بمانند. 

ما نیازمند نگاهی فراتر از پروژه‌های بزرگ شهری هستیم. مدیریت استانی و ملی باید به این درک برسد که توسعه الیگودرز از «رگ‌های ارتباطی» آن آغاز می‌شود. پیوند دادن روستاهای کوهستانی به مراکز شهری، نه تنها باعث پایداری جمعیت در روستاها می‌شود، بلکه از فشار مهاجرت به شهرها جلوگیری کرده و امنیت غذایی و اقتصادی منطقه را تضمین می‌کند.