باشگاه خبرنگاران جوان - سال‌ها بود که بسیاری از مخاطبان، کم‌رنگ شدن حضور عمو پورنگ در قاب تلویزیون را به چشم می‌دیدند. در همان روزها، او در صفحه شخصی خود، بی‌آنکه بخواهد از رنجش سرمایه‌ای برای دیده شدن بسازد، بار‌ها تصاویری از مادرش منتشر کرد؛ مادری که بیماری آلزایمر، او را از روز‌های سلامت دور کرده بود.

آن تصاویر، بیش از آنکه روایت یک بیماری باشند، روایت یک انتخاب بودند؛ انتخاب میان ماندن در مرکز توجه یا ماندن کنار مادری که بیش از هر زمان دیگری به فرزندش نیاز داشت.

عمو پورنگ، در سال‌هایی که بسیاری از چهره‌های شناخته‌شده، صفحات مجازی خود را به ویترینی از موفقیت‌ها، سفر‌ها و پروژه‌های تازه تبدیل می‌کنند، از افتخار دیگری سخن گفت؛ از مراقبت، از همراهی و از لحظه‌هایی که در کنار مادرش سپری می‌کرد.

بسیاری از چهره‌های مشهور جهان از پدر و مادر خود با احترام یاد کرده‌اند؛ اما کمتر پیش می‌آید یک چهره محبوب، سال‌های مراقبت از مادر بیمار خود را به بخشی از روایت عمومی زندگی‌اش تبدیل کند؛ روایتی که نه برای نمایش، بلکه برای یادآوری ارزش خدمت به والدین، الهام‌بخش مخاطبان باشد.

شاید همین رفتار، یکی از مهم‌ترین پیام‌های زندگی او باشد؛ پیامی که پیش از آنکه با زبان بیان شود، در عمل دیده شد. این انتخاب، تنها یک تصمیم شخصی نیست؛ ریشه در فرهنگی دارد که نیکی به پدر و مادر را پس از توحید قرار داده است. 

خداوند در قرآن کریم می‌فرماید: «وَ قَضىٰ رَبُّکَ أَلّا تَعْبُدُوا إِلّا إِیّاهُ وَبِالْوالِدَیْنِ إِحْسانًا...» «پروردگارت فرمان داده است که جز او را نپرستید و به پدر و مادر نیکی کنید.» (سوره اسراء، آیه ۲۳)

در ادامه همین آیه، قرآن حتی شیوه سخن گفتن با پدر و مادر را آموزش می‌دهد و می‌فرماید: «اُف» نیز به آنان نگویید؛ تأکیدی که نشان می‌دهد احترام و خدمت به والدین، تنها یک توصیه اخلاقی نیست، بلکه بخشی از سبک زندگی مؤمنانه است.

در روایات اسلامی نیز جایگاه مادر، جایگاهی بی‌بدیل دارد. پیامبر اکرم (ص) فرمودند: «الجَنَّةُ تَحتَ أقدامِ الأُمَّهاتِ - بهشت زیر پای مادران است.»

و امام سجاد (ع) در رساله حقوق، حق مادر را چنان بزرگ می‌شمارد که انسان هرگز نمی‌تواند حق او را به طور کامل ادا کند.

شاید به همین دلیل است که خدمت به والدین، در فرهنگ اسلامی، تنها یک رفتار عاطفی نیست؛ عبادتی است که آثار آن، هم در دنیا و هم در آخرت برای انسان باقی می‌ماند.

رفتار داریوش فرضیایی، از این جهت قابل تأمل است که او این بخش از زندگی‌اش را پنهان نکرد. برخلاف جریان رایج فضای مجازی که اغلب موفقیت‌های فردی را به نمایش می‌گذارد، او بار‌ها نشان داد که مراقبت از مادر، نه مانعی برای افتخار، بلکه خود افتخار است.

البته خدمت به والدین، اختصاصی به عمو پورنگ ندارد و در میان بسیاری از مردم، حتی دور از چشم رسانه‌ها، جریان دارد؛ اما کمتر پیش آمده است که یک چهره شناخته‌شده، با میلیون‌ها مخاطب، این مسئولیت خانوادگی را به بخشی از روایت عمومی زندگی خود تبدیل کند. همین موضوع، رفتار او را به الگویی فرهنگی تبدیل می‌کند؛ الگویی که به مخاطب می‌گوید می‌توان مشهور بود، اما بزرگ‌ترین موفقیت را نه روی صحنه، بلکه کنار پدر و مادر جست‌و‌جو کرد.

امروز، پس از درگذشت مادر عمو پورنگ، شاید مهم‌ترین میراث این سال‌های او، نه برنامه‌های خاطره‌انگیز کودکانه، بلکه همین درس بزرگ باشد؛ اینکه گاهی ارزشمندترین لحظات زندگی، همان لحظاتی است که دور از نور دوربین‌ها، در کنار دست‌های لرزان پدر یا مادری سپری می‌شود که روزی تمام زندگی‌شان را وقف فرزندشان کرده‌اند.

شاید این، همان تصویری باشد که جامعه امروز بیش از هر زمان دیگری به آن نیاز دارد؛ تصویری که یادآوری می‌کند شهرت، ثروت و موفقیت، همه روزی پایان می‌یابند، اما نیکی به مادر، سرمایه‌ای است که هم در حافظه مردم می‌ماند و هم در پیشگاه خداوند.

منبع: فارس