باشگاه خبرنگاران جوان- زمزمه‌ی یک خشم مقدس و یک عشق عمیق، این روز‌ها از هر گوشه‌ی این خاک به گوش می‌رسد. مردان و زنانی که بی‌ادعا و بی‌تظاهر، راهی میدان‌های اصلی شهر‌ها و روستا‌ها شده‌اند تا نه‌تنها مرهمی بر زخمی کهنه بگذارند، بلکه تجدید بیعتی از جنس یقین با آن قامتِ برافراشته‌ای که امروز هدایت امت را بر عهده دارد، به جای آورند.

عدو می‌پنداشت عزاداری برای رهبر شهید، نقطه‌ی پایان راه است؛ غافل از اینکه خون پاک شهید، بذر بصیرتی را در دل این آب و خاک کاشت که درختی تنومندتر از پیش به بار نشسته است. مشت‌های گره‌خورده، دیگر تنها نشان خشم نیست؛ این مشت‌ها، مُهر تأییدی بر مسیر جدیدی است که رهبر جوان با صلابت، آن را ادامه می‌دهد. این مشت‌ها نماد استقامت است، نماد این است که ملت ما در فرهنگ سیاسی خود، «وفاداری» را نه یک شعار انتخاباتی، که یک تکلیف دینی و ملی می‌داند.

خیابان‌ها و میدان‌ها مملو از انسان‌هایی است که چشم‌هایشان خاطرات رهبر شهید را مرور می‌کند، اما صدایشان برای آن سکاندار جوان بلند می‌شود. این تناقض نیست، این منطق متعالی امتی است که زنده بودنش را در گرو تداوم خط ولایت می‌داند. آنها آمده‌اند تا فریاد بزنند: «راهت ادامه دارد.» آنها آمده‌اند تا تمام تحلیل‌های اتاق‌های فکر دشمن را نقش بر آب کنند که گمان می‌کردند حس انتقام و غم از دست دادن، میدان را خالی می‌کند، اما امروز خیابان‌ها شاهد اتحادی ناگسستنی در سایه رهبری نوین هستند.

صدای این ملت خاموش‌شدنی نیست. این یک شعار نیست، یک واقعیت میدانی است. از حنجره‌هایی که در میدان‌ها فریاد مرگ بر استکبار سر می‌دهند تا قلم‌هایی که بر پیشانی دیوار‌ها می‌نویسند «وطن»، همه و همه یک پیام روشن را مخابره می‌کند: این پرچم زمین نخواهد ماند.

این نسل، هم داغ‌دیده است و هم امیدوار؛ داغ‌دیده‌ی یار دیرین و امیدوار به فردایی روشن با تدبیر رهبر جوان.

امروز، تصویر این میدان‌ها، سند محکمی است بر اینکه «مردم» همچنان مهم‌ترین کنشگران این عرصه‌اند. این خروش، خاتمه‌ای بر پروژه‌های انفعال و یأس است. این مشت‌های گره‌خورده که به نشانه سلام نظامی و ادب، مقابل سینه می‌ایستند، با یک دنیا عشق، به ندای رهبر جوان لبیک می‌گویند و برای دشمنان این آب و خاک، این پیام تهدیدآمیز را تکرار می‌کنند که مسیر خون‌خواهی و غیرت‌ورزی ادامه دارد.

منبع: فارس