باشگاه خبرنگاران جوان - بامداد امروز (۲۴ تیرماه) نیرو‌های آمریکایی با حمله به کارخانه تولید آب‌معدنی دهلران بار دیگر جنایت جنگی مرتکب شدند. کارخانه‌ای که نه‌تنها کاربرد نظامی نداشت، بلکه آب آشامیدنی مردم منطقه ایلام و خوزستان را تأمین می‌کرد. از طرفی هم برای اهالی روستا‌های دهلران ایجاد اشتغال کرده بود. این تجاوز آمریکا به کارخانه تولید آب معدنی ثابت کردند که اهدافِ حملات، مردم هستند. همان‌طور که ۳۸ سال پیش صدام نیز جنایت مشابهی را مرتکب شد؛ این اقدام خبیثانه، همان سناریوی تکراری دو جنایتکار در تاریخ جنگ‌های تحمیلی علیه ایران است.

و، اما جنایت صدام علیه مردم ایران؛ ۲۱ تا ۲۵ تیرماه ۱۳۶۷ یادآور یکی از وقایع تلخ علیه مردم دهلران است. بعثی‌ها در این تجاوز با بمباران و گلوله‌باران مسیر رودخانه‌های مرزی دویرج و میمه در دهلران و آلوده کردن آب این رودخانه‌ها به بمب‌های شیمیایی و همچنین خسارت‌های وارده به مخازن و برکه‌های اطراف شهر، در دمای بالای ۵۰ درجه منطقه، مردم جنگ‌زده و رزمندگان را از نوشیدن آب محروم می‌کرد. به گفته اهالی منطقه، خیلی از زنان و کودکان و افراد سالخورده در همین ایام بر اثر تشنگی به شهادت رسیدند؛ و در این راستا برخی نیرو‌های پشتیبانی و ساقیانی که برای تأمین آب منطقه، با تانکر آبرسانی خدمت می‌کردند توسط بعثی‌ها، بی‌رحمانه مورد هجوم واقع می‌شدند.

بی‌آبی در روستا‌های دهلران و منبع‌هایی که آب مورد نیاز مردم را تأمین می‌کرد

یکی از رزمندگان دوران دفاع مقدس درباره این جنایت بعثی‌ها می‌گوید: «یکی از اقدامات وحشیانه صدامی‌ها در طول هشت سال جنگ تحمیلی، حمله به زیرساخت‌های برق و آب و تأسیسات به ویژه در شهر‌های مرزی بود؛ طوری که در طول جنگ مردم این مناطق از آب لوله‌کشی محروم بودند. آنها حتی اقدام به تخریب پل‌های ارتباطی روی رودخانه‌ها کردند. بعثی‌ها از ابتدای تجاوز به خاک کشورمان کاری کردند که خیلی از روستا‌ها و شهر‌ها قابل سکونت نبود. این حملات ادامه داشت تا اینکه اواخر تیرماه ۱۳۶۷ بعثی‌ها یک حادثه تلخ دیگری را در تاریخ جنگ رقم زدند. آن هم بمباران‌های شیمیایی برخی از نقاط دهلران بود و بعضاً همین بمب‌ها بر روی رودخانه‌ها و چشمه‌های آب فرود می‌آمد و سبب آلودگی آب می‌شد. از طرفی شدت گرمای بی‌سابقه آن روز‌ها سختی این حملات را بیشتر کرده و باد سوزان دهه سوم تیرماه همه منطقه را فرا گرفته بود.»

یکی دیگر از جنایات صدامی‌ها این بود که به ایستگاه‌های صلواتی که در مسیر رودخانه‌ها مستقر شده بودند آتش سنگین می‌ریختند. همین حملات سبب می‌شد که رزمندگان به بیابان‌ها و تنگه‌های اطراف سرازیر شوند. گاهاً همین رزمنده‌ها به‌خاطر دوری از مسیر رودخانه از تشنگی به شهادت برسند و حتی به دلیل قطع ارتباط گم می‌شدند. 

به گفته این راوی، پیش آمده بود در جریان درگیری منابع آب مورد هدف بعثی‌ها قرار می‌گرفت، در حالی که مردم و رزمنده‌های غیربومی تنها مسیر شاخص این ۲ رودخانه بزرگ بود که دشمن آنها را تسخیر کرد تا همچون یزید زمان آب را بر این مظلومان دریغ کنند.

در واقع صدامی‌ها با آلوده کردن منابع طبیعی آب آشامیدنی و ناامن کردن مسیر رودخانه برای دسترسی مردم و رزمندگان، جنایتی مشابه یزیدیان در کربلا را در پیش گرفته بودند؛ و امروز هم آمریکایی‌ها این جنایت مرتکب می‌شوند تا ذات خبیث خود را برای تاریخ بار دیگر تکرار کنند.

منبع: فارس